Climbing to the Cathedral

Toen we aankwamen in Newcastle regende het, maar toen we wegvoeren hadden we stralend weer. We zagen allemaal passagiers met de oranje paraplu's van de HAL naar de gereedstaande pendelbussen lopen, maar wij hadden geen zin om de hele dag zo'n paraplu mee te zeulen (én wij hebben geen natteparapludroger in de hut). Het regende niet zo hard en gaandeweg klaarde het steeds meer op. 

De pendelbus bracht ons netjes naar het 'visiters information centre' van Newcastle (de Westerdam was ergens in het havengebied gestald), waar een groot aantal in een paars hesje gehulde vrijwilligers ons met groot enthousiasme vertelde wat we allemaal konden doen in de stad. Wij wilden naar de kathedraal en een bereidwillige dame tekende op een kaartje van Newcastle de kortste weg daar naar toe. Wat ze er niet bij verteld had, was dat deze 'kortste weg' (Tyrell str) een lange vrij steil omhooglopende weg was. We hielden de moed erin door elkaar voor te houden, dat het op de terugweg naar beneden zou gaan. Halverwege sprak een man, die we vroegen of we op de goede weg waren, de bemoedigende woorden dat na 100 meter er een stukje horizontaal zou lopen.

Bij de kerk aangekomen hebben we eerst een tijdje in de kerkbanken gezeten om bij te komen van deze inspanningen, voordat we kerk aan een nader onderzoek onderwierpen.

De eerste steen van de 'Cathedral Church of Christ the King' werd gelegd in 1817 (die is overigens nog steeds te zien onder een doorzichtige plaat in de vloer van de kerk). In de kathedraal bevinden zich een aantal mooie en moderne kunstobjecten (zie vooral de foto's). Het vermelden waard zijn ook de knielkussens die bij elke zitplaats aanwezig waren. De kerkbanken hadden geen knielbanken, zoals in de meeste katholieke kerken, en knielen op de vloertegels wordt dan een pijnlijke aangelegenheid. Deze kussens waren, volgens een lokale gids, alle 300 geborduurd door één, inmiddels 90 jaar oude, dame. 

Na uitgebreid alles bewonderd (en gefotografeerd) te hebben, begonnen we aan de afdaling. We vonden voor het laatste stuk een trap van 125 treden. Trots op onze prestatie en onder een inmiddels voorzichtig doorbrekend zonnetje werden we teruggependeld naar het schip.