Sydney Sailaway

Na voor de 4e keer deze reis in de rij te hebben gestaan voor security konden we eindelijk onze luxe hut betrekken. En ja, het is wéér een luxe hut geworden. Na 2 upgrades zitten we weer in dezelfde soort suite als vorig jaar, mét alle bijbehorende voordelen. Het begint te wennen...

Na: douchen, koffers uitpakken, lunchen, uitleg bijwonen over hoe je je zwemvest aantrekt in geval van nood (gezellig weer met zijn allen samengepakt op dek 3), laten installeren van internet op onze laptops en telefoons (nieuw: we hebben nu allebei tegelijk internet, vorige keer moest ik uitloggen als Mieke op internet wilde en omgekeerd), hebben we op ons balkon van het vertrek uit Sydney genoten (zie alle foto's). 

Daarna ons eerste diner. Samen met twee echtparen (Nederlandse man uit Arnhem met Italiaanse vrouw uit Triëst en Engelse man met vrouw uit Tasmanië) die al 50 jaar in Australië wonen, hebben we geanimeerde gesprekken gevoerd aan tafel (drie van de vier bleken in onderwijs gezeten te hebben).

Het is ook heel educatief, we hebben dingen gehoord, waarvan we geen weet hadden. Om een voorbeeld te noemen: de ouders van de Italiaanse dame woonden in de buurt van Triëst in een gebied dat na de 2e wereldoorlog door Joegoslavië ingepikt was. Ze moesten daar onder communistisch regiem leven. De mensen uit gebied die anders gewend waren, begonnen daartegen te rebelleren. Om de gemoederen een beetje rustig te houden, mochten af en toe mensen vertrekken naar Italië. Zo ook de ouders van onze dame. Om verdere ellende te voorkomen zijn ze uiteindelijk naar Australië vertrokken.  

Na het diner (eigenlijk al tijdens) begon de jetlag op te spelen. We vielen tijdens hevig onweer buiten en een schommelend schip om negen uur in slaap, terwijl het schip ons vervoerde naar onze eerste haven : Newcastle (en nee, we zijn niet op weg naar Schotland)