Stirling met Schots sprekende sjofeur

In Schotland lagen we aan de kade van Greenock, niet ver van Glasgow. We waren van plan om als een van de eersten van boord te gaan, maar 1. we gingen naar de loopplank die nog niet open was en moesten het halve schip door om naar de goede loopplank te gaan en 2. we gingen naar de verkeerde bus standplaats, zodat we als een van de laatsten in het minibusje konden plaatsnemen. Met 13 anderen vertrokken we naar Sterling Castle. Aan de chauffeur/gids hadden we niet veel, want hij gebruikte geen microfoon en zijn niet versterkte stem konden we nauwelijks horen door het lawaai dat het busje en de airco maakten. En als we hem wél hoorden hadden we er nog niet veel aan, omdat hij met een voor ons onverstaanbaar Schots accent sprak. Thuis zetten we dan de ondertiteling aan. Gelukkig zat er achter ons een Nederlandse dame die een Schotse moeder had, zodat we de belangrijke zaken via haar te weten kwamen. De chauffeur was overigens een vreselijk aardige knul, waar we in een één op één gesprek best mee uit de voeten konden.

Om kwart over negen waren we in Stirling Castle, dat om half tien open ging. We waren dus als een van de eersten binnen vóór de grote drukte en kregen een rondleiding door een gids van het kasteel, een dame die voortreffelijk Engels sprak en ons de hele geschiedenis van het kasteel voorschotelde. Over Bruce en Wallace (alles wat in Braveheart verfilmd is kwam aan de orde), de koning James I t/m James de zoveelste passeerden de revue. En dat terwijl van hot naar her, omhoog en omlaag moesten lopen over de kinderkopjes van de diverse binnenplaatsen.

Wat me er van bijgebleven is, is dat de Engelsen niet zo’n fraaie rol in het geheel gespeeld hebben. Thema’s: wíj zijn de baas; er moet Engels gesproken worden; de katholieke godsdienst is taboe en onmenselijke straffen als je je daartegen verzet. Thema’s die we ook in Wales en Ierland zouden aantreffen.

Na een korte in stop in Trossachs Woollen Mill waar Schotse hooglanders geaaid, gevoerd en gefotografeerd konden worden (wij hebben alleen het laatste gedaan), kwamen we voor een lunchpauze in Callander, waar het aanbevolen restaurant gesloten bleek en waar we bij de Tesco dan maar wat sandwiches gekocht en genuttigd hebben.

Het laatste ‘uitje’ van vandaag was een laatste stop bij Loch Lomond. Daar hebben we een stukje langs het water gelopen. Van het grote Loch hebben we weinig kunnen zien, het meest opwindende in dit uiteinde van het Loch waren de eendjes en  de bootjes.