Tenslotte: tweemaal Tasmanië

We zijn weer op weg naar Sydney. Nog zo'n 22 uur varen over de Tasmanzee. Daarna gaan we met onze gepakte koffers richting het vliegveld. Helaas moeten we ons daar 4 uur zien te vermaken voordat we onze koffers kwijt zijn en in de lounge van British Airways terechtkunnen. 

Maar eerst nog even onze belevenissen op Tasmanië. De eerste haven alhier was Hobart, de hoofdstad van Tasmanië. Bij onze cruise in 2013 (Nieuw Zeeland) hadden we deze stad ook aangedaan, en toen hadden we een excursie geboekt getiteld: Huon Valley & Tahune Forest Airwalk. Die excursie was heel goed bevallen en stond ook nu weer op het programma. Dus, ook omdat de andere excursies ons niet zo aanstonden, hebben we hem na 12 jaar nogmaals gedaan. Voordat we op pad gingen naar Huon Valley was daar natuurlijk eerst nog het gebruikelijke rondje Hobart en een ritje naar een uitzicht op de stad (dat lijkt bijna onvermijdelijk). 

De Huon is een vrij lange rivier zo'n 40 km ten zuidwesten van Hobart. Na een plaspauze en koffie met scones in een uitspanning naast de rivier ging het richting de bovenloop via een kronkelige weg door een prachtig woud. Daar was de Tahune Forest Airwalk gebouwd, een metalen constructie die op 15 meter hoogte over het bos loopt.. Boven en tussen de grote bomen loop je naar een punt waar de constructie boven de rivier hangt, met prachtige vergezichten.

In 2019 hadden bosbranden ook hier huisgehouden. Veel bomen hebben het leven gelaten.  (De Airwalk had het overleefd; wel moesten alle 9000 bouten gecontroleerd worden en was ook een schilderbeurt nodig.) Er waren veel minder hoge bomen dan in 2013, maar intussen was er weer veel nieuw (en trouwens ook oud) bos. Vooral de eucalyptus heeft een opmerkelijk overlevingsvermogen. Er staan bomen die 400 jaar oud zijn. De eucalyptus heeft zich, in de miljoenen jaren dat hij bosbranden heeft meegemaakt, geëvolueerd tot een boom die het vuur zelfs gebruikt om zich voort te planten. De schors is van droog, zeer brandbaar materiaal, zodat, bij een brand, het vuur heel snel langs de stam naar boven schiet, daar de bladeren die veel olie bevatten in lichterlaaie zet en de daar aanwezige zaden die als popcorn losschieten, met honderden tegelijk verspreidt. De boom zelf overleeft dit en produceert als het vuur is uitgewoed, weer nieuwe bladeren (bij de foto's staan een paar hele hoge exemplaren). Na een wandeling naar beneden kwamen we bij een brug over de Huon, waar we net als 12 jaar geleden een foto van ons tweeën hebben laten maken (ik heb ze naast elkaar gezet bij de foto's: zoek de verschillen!). 

Op de terugreis was er (ook weer bijna onvermijdelijk) een stop in een plaatsje, Geeveston, waar ook nu weer helemaal niets te beleven viel (vergelijkbaar met het plaatsje Plön uit onze Scandinaviëcruise, maar daar was tenminste nog een kerk!). Het enige wat een paar foto's waard was, waren een paar oud-inwoners die uit (het goede) hout gesneden waren.

Het schip zou pas de volgende dag om zes uur 's ochtends vertrekken, dus moesten we op 5.30 am aan boord zijn. Als we gewild hadden, hadden we ons dus in het bruisende nachtleven van Hobart kunnen storten, hoewel ik niet de indruk had dat dat er was. Nog nooit eerder meegemaakt dat een schip op dat tijdstip vertrekt.

Om 10 uur waren we in Port Arthur dat dus een paar uur varen ten zuiden van Hobart ligt. Port Arthur was sinds 1830 een van de strafkolonies op Van Diemen's Land zoals Tasmanië (waarvan men aanvankelijk nog dacht dat het vastzat aan Australië) tot 1856 genoemd werd. De gevangenen daar werkten in de houtindustrie. Van de oorspronkelijke gebouwen is best veel bewaard gebleven (en gerestaureerd).

Een van de meest opmerkelijke ontsnappingsverhalen uit Port Arthur was van George 'Billy' Hunt die zich vermomde als kangoeroe en probeerde al hoppend te ontsnappen. Zijn plannetje mislukte omdat een van de bewakers de 'kangoeroe' probeerde neer te schieten voor voedsel (klaarblijkelijk was er ook voor de bewakers weinig te eten) . Hunt gooide zijn vermomming af en gaf zich over. Het kwam hem op 150 zweepslagen te staan.

Na wat foto's genomen te hebben en een aantal verhalen over de gevangenen (zoals bovenstaand) gelezen te hebben, zijn we weer teruggetenderd.

Zoals jullie begrijpen is dit het laatste verhaal van de cruise (of op de terugreis moeten er nog opmerkelijke dingen gebeuren). Ik vond het leuk om ze te schrijven en leuk ook om jullie reacties te lezen.  Tot een volgende cruise.

PS Er zijn ook nog twee video's toegevoegd