Slow steaming to Scotland

Met een slakkengangetje van 8 knopen varen we nu evenwijdig aan de oostkust van Engeland op weg naar Edinburgh en dat terwijl het schip makkelijk een snelheid van 20 of meer knopen kan halen. Maar dan komen we vanavond al aan terwijl we pas morgenochtend terecht kunnen. De zee is zo glad als een spiegel en de zon heeft zojuist Mieke van het balkon verdreven. Prachtig weer dus. Morgen in Schotland is de voorspelling: lichte regen.

De inscheping is gisteren zonder problemen verlopen. Dat is van een kant jammer, want als er van alles misgaat, zijn daar (achteraf) spannende verhalen over te vertellen. Niets van dat alles.

Om half elf zijn we afgezet door onze zoon Maarten bij de cruiseterminal en na het inleveren van de koffers en het inchecken, moesten we wachten totdat we aan boord konden. Om ons bezig te houden tijdens het wachten, konden we eens bekijken hoe het bevoorraden van het schip in zijn werk gaat: een hele grote vrachtwagen met pallets; iemand zet een pallet bij de achterkant (met de hand of met een vorkheftruck, dat was niet te zien); vorkheftruck 1 zet de pallet vanuit de vrachtauto op de kade; vorkheftruck 2 zet de pallet in een kooi op vorkheftruck 3; deze laat de kooi met pallet zakken tot bij een opening in het ruim, waar iemand met de hand de pallet in het schip laadt. En dat proces herhaalt zich bij tientallen pallets. Na aldus vermaakt te zijn konden we om 11 uur aan boord en zaten we al gauw aan onze eerste Bossche Bol en broodje kroket (Dutch Café).

Omdat het schip pas om 16 uur vertrok hadden we dus ruim de gelegenheid om onze koffers uit te pakken, kennis te maken met onze room-boys (Made en Anton) en weer te wennen aan het leven aan boord (bijvoorbeeld: de goede kant op lopen richting hut). Onze hut (7060) ligt op deze cruise aan de bakboordzijde (port-side) van het schip. Voor het eerst hebben de zuidoever van de Nieuwe Waterweg gezien en werden we getrakteerd op een concert van scheepshoorns toen we langs de SS Rotterdam voeren.

Nu zijn we een dag verder en zijn al best dicht bij South Queensferry (vlak bij Edinburgh) waar het schip voor anker gaat. Maar voordat we aan wal mogen, moeten we eerst ons gezicht en paspoort laten zien aan de beambten van de UKBF (United Kingdom Border Force). Die willen alle 2600 passagiers of ze nu aan wal gaan of niet in de ogen gekeken hebben.

Tussen haakjes: van die 2600 is de helft Amerikaan en zijn er 700 Nederlanders, 50 Britten, 35 Belgen, een paar honderd Canadezen en nog vele andere nationaliteiten aan boord.