Kangoeroes kijken 1.0

Je verwacht toch op een plek die Kangaroo Island heet, veel kangoeroes te zien. Nou nee dus. De meeste kangoeroes die we gezien hebben waren dood en lagen langs de kant van de weg. We hebben vanuit de bus op enige afstand een paar kangoeroes kunnen ontwaren, maar dat was het. Pas als het gaat schemeren schijnen ze actief te worden. Als het voor ons met de kangoeroes maar niet dezelfde kant opgaat als met de walvissen.

Afgezien van het ontbreken van kangoeroes was het vandaag een geweldige dag. Na al die Australische steden was het fijn om eens een stuk Australische natuur te zien. Kangaroo Island was een prachtig eiland; we hebben daar vandaag zeven uur lang rondgereden en rondgekeken.

Het eiland ligt aan de zuidwestkant van de baai waar Adelaide aan ligt (daar gaan we morgen naar toe), het is zo'n 150 km lang en op het breedste punt 50 km breed. Het is op Tasmanië en Melville (in het noorden) na het grootste eiland van Australië. Het is grotendeels begroeid met Eucalyptusbossen en boomsavannes. In de 'Black Summer' van 2019-2020 hebben branden (bushfires), gestart door blikseminslagen, meer dan de helft van het eiland verwoest. Natuur, infrastructuur etc. Het heeft aan twee mensen het leven gekost. Ook is zijn er veel dieren omgekomen (bijvoorbeeld is de koala-populatie afgenomen van 40.000 naar 5000. Inmiddels is na vijf jaar de natuur weer aardig aan het opkrabbelen. Je ziet tussen de vele verbrande eucalyptusbomen nu ook weer veel vers groen. Ook de koala's zijn weer flink in aantal toegenomen.

Vanaf de tenderhaven Penneshaw in het oosten van het eiland, waar we door een kolonie pinguïns verwelkomd werden, zijn we met de bus helemaal naar het westen gereden, naar Flinders Chase National Park. Daar hebben we twee prachtige natuurfenomenen bewonderd: The Remarkable Rocks, granieten rotsen die na 500 miljoen jaar door wind, regen en golfslag, de vreemde vormen hebben gekregen die we nu zien, en The Admirals Arch, een natuurlijke stenen brug, waaronder zich een kolonie zeehonden bevindt. Hier geldt: foto's zeggen meer dan woorden. 

Na de lunch zijn we nog onder begeleiding van een vrouwelijke Freek Vonk naar het strand van Seal Bay gelopen en hebben daar van vrij dichtbij de zeeleeuwen kunnen fotograferen. Interessant weetje: we moesten als groep zoveel mogelijk bij elkaar blijven; zeeleeuwen ervaren een groep mensen als minder bedreigend dan een aantal losse individuen. Het schijnt met hun gezichtsvermogen te maken te hebben. Na nog een fotostop bij een mooie baai, zijn we weer teruggereden en teruggetenderd.

Ik heb vandaag 162 foto's gemaakt. Dat wordt nog moeilijk kiezen...