Activiteiten in Albany

Inmiddels hebben we Albany, dat op de zuidwestpunt van Australië ligt, verlaten en varen oostwaarts richting Adelaide. Na de oost-, noord- en westkust van Australië is nu dus de zuidkust aan de beurt. De temperatuur is, nu we een stuk zuidelijker zitten, ook behoorlijk gedaald: van de 34 graden in Broome naar 17 graden in de Grote Australische Bocht (onderdeel van de Indische Oceaan), waar we nu varen. De klok is intussen twee keer vooruitgezet, zodat het tijdverschil met Nederland nu 9 1/2 uur is. Voordat we in Sydney zijn, zal de klok nog een keer vooruitgezet worden, zodat we dan weer op 10 uur tijdverschil zitten. Tussen Albany en Adelaide is er kennelijk niet veel te beleven aan de zuidkant want we varen in twee zeedagen in één keer door. Daarna hebben we op drie achtereenvolgende dagen 3 havens, die dicht bij elkaar liggen: Kangaroo Island, Adelaide en Port Arthur.

Maar we waren dus in Albany, 1826 gesticht door de Engelsen als een vooruitgeschoven militaire buitenpost van New South Wales, dat ze al geclaimd hadden voor de Britse Kroon (maar vooral om de Fransen voor te zijn die ook plannen hadden in die richting). Tussen haakjes Australië heette in die tijd nog Nieuw-Holland, een naam door Abel Tasman in 1644 gegeven (overigens hebben de Nederlanders nooit plannen gehad om Australië te koloniseren; weinig water beschikbaar en geen vruchtbare grond, dachten ze).

Verder is Albany bekend als de laatste haven waar de Australische en Nieuw-Zeelandse troepen zich verzamelden voor ze naar Europa en Afrika vertrokken om deel te nemen aan de eerste wereldoorlog. Er vertrokken twee konvooien van zgn. ANZACs (waar ANZAC staat voor Australian and New Zealand Army Corps). Eerst naar Egypte om te trainen om daarna te worden ingezet in de strijd bij Gallipolli. Veel van hen zijn bij deze strijd om het leven gekomen. (Wat mensen al niet over hadden voor het ver weg gelegen moederland).

Wij hebber twee dingen uitgezocht om te bezoeken en hebben dat wederom te voet gedaan vanaf de plek waar we door de shuttlebus afgezet zijn. 

Allereerst was daar het Patrick Taylor Cottage Museum. Het Patrick Taylor Cottage was het eerste huis dat in West Australië gebouwd is (1832) en is inmiddels omgetoverd tot een museum. Het was heel leuk om te bezoeken. De authentieke sfeer van het victoriaanse tijdperk is goed bewaard gebleven. Het is behoorlijk groot voor die tijd met elf kamers. Ik denk dat veel Britten in het Engeland van 1832 jaloers zouden zijn. Verscheidene kamers kun je op de foto's terugvinden.

Daarna was het de beurt aan het museum of the Great Southern. Daar was niet veel te beleven: veel wanden met verhalen en foto's die ook op internet kunt vinden, onder andere over de hierboven genoemde ANZACs. De twee interessantste objecten staan op de foto: een grote lamp uit een voormalige vuurtoren en twee didgeridoo's. Naast het museum was de gaol (oftewel de gevangenis) te vinden. In veel gevallen was de gevangenis een van de eerste publieke gebouwen die in een nieuwe nederzetting gebouwd werd. Australië werd door de Britten gebruikt om veroordeelden, waar ze in Engeland vanaf wilden, naartoe te brengen. Verder lag er een replica van de Brig Amity, het schip waarmee de eerste  kolonisten die zich hier vestigden aankwamen (2e kerstdag 1826). Er waren 21 militairen aan boord, 23 gevangenen en één arts. Verder voldoende voorraden om het de eerste 6 maanden vol te houden. Het schip ligt nu naast het museum.

Verder vielen ons in Albany voor het eerst in Australië de zogenaamde 'road-trains' op. Dat zijn hele lange vrachtwagens met twee of meer aanhangers (de langste die wij gezien hebben had 19 assen!) Die zie je in Nederland niet.  

PS 1 Er zijn wel Trumpaanhangers aan boord, maar niet zoveel (er zijn trouwens überhaupt minder Amerikanen op het schip dan bij andere cruises; wel veel Australiërs). Een anti-Trump dame verzuchtte tegen een paar Australiërs: 'Don't you have an Australian husband for me? It's only for four years!' en een ander: 'Can I get a house here just for 4 years?' 

PS 2 Op de eerste van de twee zeedagen ontvingen wij tijdens een officiële plechtigheid een 'zilveren' medaille uit handen van Kapitein Vincent Smit. Die hebben wij te danken aan het feit dat we meer dan 300 dagen hebben rondgevaren op een HAL-schip. (bij 500 dagen wordt het een gouden). We hebben het over ons heen laten komen. Ook werden tijdens die bijeenkomst de mensen aan boord in het zonnetje gezet die meer dan 1000 dagen achter hun naam hadden staan. De recordhouder was een man die 2745 dagen had gehaald. Dan zijn wij , met onze 300, nog maar beginnelingen in het cruise-gebeuren.