Buying the Boomerang

In Fremantle of afgekort Freo, een voorstad van Perth, de hoofdstad van Western Australia zijn we anderhalve dag gebleven. Het was een plaats 'halverwege' de cruise waar een aantal passagiers van boord zouden gaan en weer nieuwe aan boord zouden komen. Voor mensen, meestal Australiërs, die die een half rondje Australië genoeg vinden. Australiërs zijn er heel veel aan boord, net zoals bij een cruise die vertrekt uit Rotterdam veel Nederlanders aan boord zijn. Zijn in Sydney aan boord gegaan en vliegen dan vanuit Perth weer terug naar Sydney. Of omgekeerd. Het blijkt dat veel Australiërs van de oostkust nog nooit aan de westkust zijn geweest. Maar ja, wij hebben ook nog lang niet alles van Nederland gezien en dat is vele, vele malen kleiner.

Een wisseldag dus. Dat betekent voor de huishoudelijke dienst veel gesjouw met koffers en vuile was, het security-praatje van de kapitein, verplicht naar de video kijken over het omdoen van je reddingsvest, voordat je wat anders met je tv kunt doen, je melden bij je 'muster-station' én een aantal nieuwe gezichten aan boord, die je wat onwennig door de gangen ziet lopen. Ik heb niet het idee dat het er erg veel zijn, zeker niet meer dan een paar honderd.

Ik vind het tussen haakjes een interessant fenomeen dar er collega-passagiers zijn, die je steeds tegenkomt, terwijl je anderen, bijvoorbeeld de twee dames die bij ons in het hotel in Sydney zaten en met ons een taxi naar de Westerdam hebben genomen, bijna nooit ziet. De betreffende dames hebben we in de afgelopen drie weken één keer gezien.

Ze hadden ons in Freo een hoho-bus beloofd, maar eenmaal door de shuttlebus in het centrum afgezet, bleek die niet meer te bestaan. We waren dus aangewezen op de benenwagen. Nu waren alle dingen die we wilden doen goed te belopen, dus begonnen we maar aan onze 7000 stappen van vandaag.

Allereerst de 'Fremantle Markets', de beroemde overdekte markt van Freo die al sinds 1897 bestaat. Hij is alleen in het weekend open, dus we hadden geluk dat we hier op een zondag waren. De sfeer komt overeen met een overdekte markt in een oosterse stad, alleen is het er veel schoner. Veel groente en fruit, dat er heel vers uitzag, stalletjes waar je wat te eten kon kopen en verder was er van alles en nog wat te koop. O.a. boemerangs. Dat was een van de doelen voor vandaag: ik wilde een echte boemerang als souvenir mee naar huis nemen. Het was leuk om even over zo'n markt rond te lopen, maar niet te lang. Het was wel erg druk en vrij benauwd.

Terug buiten gingen we onder een stralende zon op weg naar het museum. O.a. door een prachtig park, waar de schaduw van grote bomen de nodige verkoeling bracht. In het WA Shipwrecks Museum konden we de rest van wat er van de Batavia boven water was gehaald aanschouwen, o.a. een groot deel van de achtersteven. 

Daarna was het weer terugwandelen naar het centrum voor de shuttlebus terug naar het schip. (Bij alle havens hier in Australië was het vervoer vanuit de haven naar het centrum gratis, net als de musea trouwens, je kunt merken dat ze de toeristen hier nog graag zien. Ook het enthousiasme van de vele vrijwilligers spreekt boekdelen. In Europa wordt de toerist tegenwoordig inmiddels met andere ogen bekeken). 

PS In het museum was onder andere het skelet van een bij de scheepramp van de Batavia vermoorde man tentoongesteld. Een meisje van een jaar of twee, drie dat met haar moeder het museum bezocht, riep bij het zien van het skelet uit: ''Is that a skeleton? Is it dead?