Winery, worms and wet weather

Bij een shore-excursion van de Holland America Line zijn er twee mogelijkheden: óf je hebt een geweldige, niet te vergeten ervaring, óf je denkt na afloop: wat we hebben gezien (of gedaan) was het geld niet waard. De excursie van gisteren behoorde tot de laatste categorie. 

Wat later dan gepland begonnen we aan onze 8-uur durende trip in de Brisbane-regen. Die voerde ons kilometers lang door oninteressant, industrieel gebied (met o.a. een IKEA-vestiging) tot we (intussen van de snelweg af) door meer landelijk gebied reden. Grasland afgewisseld met wat her en der staande bomen en struiken, en een groepje verdwaalde schapen, koeien en/of paarden. Toen we na een uur rijden de voet van Mount Tamborine (een van onze bestemmingen voor vandaag) bereikten, werden de weilanden vervangen door bossen. Na een half uur klimmen bereikten we boven op de berg (nou ja, meer een heuvel) een wijngaard. Daar stopte de bus. Naast de winery lag ook de ingang van de glow worm-'cave' . Omdat onze groep van 40 te groot was voor de 'cave' werden we gesplitst in twee groepen. De ene groep van 20 ging naar de glimwormen en de andere kreeg een wijnproeverij voorgeschoteld. Omdat wij 10 uur wat te vroeg vonden voor wijn en omdat we er geen zin in hadden, hebben wij wat rondgelopen (in de regen). Na een half uur wisselden de groepen en kregen we een plastic hanger om onze nek (lichtgevende ster of halve maan),die we op onze rug moesten hangen, zodat degene achter ons in het pikkedonker niet tegen ons op zou lopen. Nadat we eerst een stukje van een documentaire van de BBC over gloeiwormen hadden bekeken (gloeiwormen produceren met de sappen uit hun maag een 10 cm lange plakkerige draad, die uit uit bek hangt waarmee ze insecten vangen), gingen we in ganzenpas de pikdonkere 'cave' in. We zagen behalve de zaklamp met rood licht van de gids (gloeiwormen 'zien' klaarblijkelijk geen rood licht) die hij af en toe aan deed, niets dan de oplichtende ster van onze voorganger en wat kleine groene lichtpuntjes waarvan de gids zei dat het gloeiwormen waren van het type  'arachnocampa flava'. Of het echt gloeiwormen waren (ik heb geen plakdraden gezien, ook niet in het rode licht van de gids) of slechts gaatjes in het plafond waarachter een groene lamp brandt, heb ik niet kunnen vaststellen. Wij kwamen er uit met het gevoel dat we voor de gek gehouden waren. Vast staat dat het een kunstmatige cave was (vandaar de aanhalingstekens in de tekst) opgezet voor educatieve doeleinden, door Mieke wat denigrerend aangeduid als 'glimwormenschuurtje'. Ik kan geen foto's laten zien van de binnenkant, want fotograferen binnen was strikt verboden om de glimwormen niet van slag te brengen (of om te voorkomen dat het bedrog aan het licht zou komen. Je ziet: ik draai mijn hand niet om voor een 'conspiracy theory').

Na deze enerverende ervaring hebben we, om wat verloren tijd in te halen, het volgende punt van het programma overgeslagen. Dat was een bezoek aan de 'Gallery walk'. Dat bleek niets anders te zijn dan een winkelstraat, waar je glas kon kopen, wijn kon proeven, een tattoo kon laten zetten etc. Na een keer met de bus op en neer door de gallery walk gereden te zijn, bleek dat niemand in de bus de behoefte voelde om daar in de regen te gaan shoppen. 

Op naar het volgende 'hoogtepunt': een bezoek aan de Gold Coast oftewel 'Surfers Paradise', waar we twee uur zelf mochten rondkijken en wat konden eten. Voor ons werd dat een hamburger bij McDonalds, gezelschap gehouden door veel jongelui ('Schoolies') en twee zeemeeuwen die, altijd hongerig, binnen terecht waren gekomen en wanhopig tegen het glas aan fladderend naar buiten wilden. Tijdens de wandeling kwamen we horden van die 'Schoolies' tegen. Midden november zijn de 18-jarigen klaar met high school en gaan dan, voor het eerst zonder ouders, massaal een week naar de Gold Coast om te 'partyen', te leren surfen, en alle andere dingen te doen waarvan hun ouders geen weet hebben. Er is voor hen speciaal een stuk strand afgezet, waar alleen zij mogen komen. Ook (net als in Nederland bij festivals) is er een plek waar ze drugs kunnen laten testen. 
Verder lijkt het met de torenhoge appartementencomplexen erg op een 'vakantieparadijs' als Benidorm. Na even door de regen over en langs het strand gewandeld te hebben waren we er wel klaar mee.

Door het drukke verkeer rond Brisbane (een stad waar we door deze excursie niets van gezien hebben) kwamen we een half uur te laat bij de Westerdam aan.