Hoho-bus, hot en humid

Gisteren waren we in de noordelijkste stad van Australië, 'the tropical city of Darwin'. Darwin is ook de hoofdstad van the Northern Territory, een van de staten van Australië. The Northern Territory heeft voor zo'n groot landoppervlak (1,35 miljoen km²; Nederland heeft nog geen 42.000  km²) erg weinig inwoners (240.000), waarvan ook nog eens meer dan de helft in Darwin woont (met 130.000 inwoners niet eens een grote stad te noemen) en is dus erg 'leeg'. We hadden geen excursie geboekt, dus een ideale gelegenheid om Darwin te verkennen met een hop-on-hop-off-bus (of een hoho-bus zoals onze cruise-director hem noemde). Het leuke van zo'n bus is dat je tijdens de rit een heleboel informatie over de stad te horen krijgt.

Zoals: Darwin dankt zijn naam aan een bezoek van de Charles Darwin, met zijn schip de Beagle. Verder heeft Darwin in de recente geschiedenis twee rampen meegemaakt die de stad getekend hebben. Allereerst was er het bombardement van Darwin in WOII door de Japanners (dezelfde luchtvloot die eerder in Pearl Harbour huisgehouden had). Darwin had een belangrijke haven, waar later in de oorlog ook Amerikaanse oorlogsschepen lagen.

Gelukkig voor Australië hebben de Japanners nooit een invasie gedaan in dat land. Na de slag in de Koraalzee in mei 1942 (die ze overigens wonnen)  hadden ze zoveel materiaal verloren dat ze toch maar van de invasieplannen afzagen. (Het is toch wel opmerkelijk hoe weinig je eigenlijk afweet van WOII in dit gedeelte van de wereld).

De tweede ramp was de cycloon Tracy, die op eerste Kerstdag van 1974 80% van de stad verwoestte. Bijna alle gebouwen in de stad zijn dus van ná 1974.

De hoho-bus dus. Het was benauwd warm (een vochtigheidsgraad van meer dan 85% en nauwelijks zon), maar gelukkig stond er op het open bovendek van de bus een verfrissend windje. We hebben de bus even verlaten voor een bezoek aan het 'Museum and Art Gallery of Northern Territory' , waar o.a. veel Aboriginal kunst te zien is (zie de foto's). Ook was er een speciale afdeling gewijd aan de cycloon Tracy, maar, die pech hadden wij dan weer, die afdeling werd net gerestaureerd en zou pas 7 december weer opengaan. Toen we uit het heerlijk koele museum kwamen om weer op de hoho-bus (een andere) te stappen, was het gaan regenen. Dat was aanvankelijk niet zo'n probleem, want de bovenkant van de bus was overdekt. Totdat we dicht langs de kust reden en een een stevige bries de regen door de open zijkant naar binnen blies. Uiteindelijk waren we zó nat geworden dat we op het schip droge kleren aan moesten doen.

Op dit moment varen we op de Timorzee op weg naar Komodo-eiland.

Hieronder nog een bijdrage van Mieke over een van de vele gesprekken aan tafel. 

Nog interessante dinerontmoeting gisteravond. We kregen een echtpaar uit Sydney aan tafel, beiden lawyers, en net verhuisd van een groot huis naar een appartement. Ze vertelde, dat ze nog veel spullen van de kinderen in dozen had en had de hoop, dat toen haar dochter uit Nieuw-Zeeland kwam logeren met een nieuwe koffer, dat ze aardig wat spul kwijt zou raken. Helaas, haar dochter ging door de boxen heen en maakte met haar telefoon een foto van alles wat ze het herinneren waard vond en gebruikte de nieuwe koffer om alles wat ze online besteld had en die week bij haar ouders arriveerde, mee naar huis te nemen.

Hij was volledig retired, maar zij nam af en toe nog een case aan bij het hof van appeal, waarbij o.a. afgewezen asielzoekers in beroep konden gaan tegen die beslissing. Ik vroeg haar hoe ze dan te werk ging om dat goed te kunnen beoordelen. Ze vertelde dat ze onlangs nog een Chinese meneer had, die beweerde dat hij niet terug kon omdat hij katholiek was en vervolgd zou worden. Dus vroeg ze hem wie de baas was in de katholieke kerk. Dat was Christ, vertelde hij. Ja, zei ze, maar dat is in de hemel, wie is dat op aarde? Blanco! Op de vraag of hij een verhaal uit de bijbel kon vertellen, moest hij ook het antwoord schuldig blijven. Dan  is het duidelijk dat zijn "katholiek zijn" niet de reden kan zijn om het verzoek niet af te wijzen.

Ze hadden allebei bij het leger gezeten en vertelden over hun ontmoeting met een Amerikaans echtpaar dat niet kon begrijpen dat ze geen wapens in huis hadden. Op hun vraag hoeveel wapens zij in huis hadden, moest hij het antwoord schuldig blijven, hij schatte tussen de 50 en 80 ('maar', voegde hij er verontschuldigend aan toe , 'hij had een deel van zijn vader geërfd'). Hij had altijd een Beringer in de la van zijn nachtkastje liggen en een geladen geweer in de hoek van zijn slaapkamer staan ('om zijn vrouw te beschermen') . We hebben ons gezamenlijk zitten verbazen over de fascinatie die Amerikanen met wapens hebben.