Varanen en vertraagd vervoer

Het is 30 graden met een hoge luchtvochtigheid (waardoor het aanvoelt als 39 graden) , bewolkt met af en toe een klein buitje. Kortom, ideaal weer om eens lekker op avontuur te gaan. Want dat is wat er vandaag op het programma stond: 'Komodo Island Adventure'. Toegerust met een paar blikjes water (plastic flesjes met water kun je aan boord niet meer krijgen), een oranje paraplu (die eventueel ook als wandelstok dienst kon doen), ingesmeerd tegen verbranden, pet op, fototoestel in de aanslag, meldden we ons om 10 uur in het theater, waar we een gele sticker met nr 8 opgeplakt kregen. Daar moesten we wachten tot wij aan de beurt waren. Ons avontuur zou om 11 uur beginnen in het 'Komodo National Park'. Een 15 minuten durend tochtje met de tenderboot zou ons daar op tijd moeten brengen.

Het duurde al enige tijd voordat nr 8 opgeroepen werd om naar de tenders te gaan, maar toe we eenmaal met zo'n 60 à 70 man in de boot zaten, waar het steeds warmer werd, begon de ellende pas goed. Na bijna een half uur wachten naast het schip waren we nog niet vertrokken en eenmaal vertrokken gingen we halverwege de Westerdam en de landingspier rondjes draaien ('om wat frisse lucht aan boord te brengen'). Wat bleek: er was bij de landingspier op Komodo maar één plaats waar één tender kon aanleggen en dat was naast een steil stenen trapje zonder leuningen, waar maar één persoon tegelijk naar boven kon. Die (vaak oudere) persoon moest dan vaak nog bijgestaan worden door drie personeelsleden die hem/haar aan land hielpen. Rolstoelen en rollators werkten natuurlijk al helemaal vertragend. Dus eer dat een tenderboot uitgeladen en weer ingeladen was... En wij dus maar wachten tot de boot vóór ons dat proces had afgerond. Intussen kregen de passagiers steeds meer last van de hitte, waardoor bij mij de gedachte opkwam: 'zouden varanen alleen gekookt mensenvlees lusten?'

Nadat we zelf aan land gehesen waren en de lange pier naar het strand afgelopen waren (ik snap echt niet dat ze geen vlonder naast de pier hebben gelegd met een loopplank om het tenderverkeer wat eenvoudiger te maken, we zullen toch niet het eerste cruiseschip zijn wat hier aanlegt!), konden we om kwart over twaalf met ons avontuur beginnen (of was de tendertocht onderdeel van het avontuur?). Vergezeld door een gids en drie begeleiders gewapend met een stok die eindigde in een vork (om de varanen op afstand te houden?), gingen we op pad het oerwoud in op zoek naar de varanen (of dragons zoals de benaming in het Engels luidt). Niet erg bemoedigend was dat we na de eerste paar honderd meter al een uitgeputte dame tegenkwamen die, op een brancard gelegen, terug naar de pier werd gebracht. Er zijn medepassagiers die in totaal vier brancards zijn tegengekomen, wij toch wel twee. Wij hebben om onszelf gekoeld te houden hele flesjes water over ons hoofd uitgestort (die kregen we aan het begin van de anderhalf uur durende wandeling in de hitte, hier wel uitgereikt).

We hebben varanen gezien, zeker een stuk of zes, maar de wandeling had twee keer zo kort mogen zijn. Er waren hele stukken waar niets anders te zien was dan dode en omgevallen bomen. 

Tussen haakjes, ik had graag een foto gemaakt met Mieke op de rug van een varaan, maar dat mocht niet van de gids.

En dan moesten we nog terug... Gezien de uit- en instapproblemen met de tenders was er inmiddels een hele lange rij ontstaan van mensen die terug wilden naar de Westerdam. Maar toen Mieke verzuchtte dat ze graag wilde zitten, was er bemanningslid die dat hoorde en ons verzocht om met hem mee te lopen, langs de lange rij. Vooraan waren een aantal stoelen waar we op konden zitten. En toen de eerstvolgende tender uitgeladen was, zijn we opgestaan en met de eersten aan boord gegaan. We voelden ons wel een beetje opgelaten, maar we waren blij toe.

Weer terug aan boord (het avontuur dat 2 uur had moeten duren, bleek uiteindelijk 4 uur gekost te hebben) hebben we gedoucht en schone kleren aangetrokken.

Inmiddels is het schip (veel later dan gepland, omdat het lang duurde voor iedereen weer aan boord was) op weg naar Bali. Morgen hebben we een 7 uur durende excursie, ik ben benieuwd wat dat gaat worden.